ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلاً
رَجُلاً فِیهِ شُرَكاءُ مُتَشاكِسُونَ وَ رَجُلاً سَلَماً لِرَجُلٍ
هَلْ یسْتَوِیانِ مَثَلاً الْحَمْدُ لِلَّهِ بَلْ أَكْثَرُهُمْ لا
یعْلَمُونَ
قرآن كریم سوره مباركه زمر (39)، آیه 29
اشاره به كثرت دنیا كه هر روز سازى می زند و مردم را پیوسته مشغول خود می دارد. (اسكلت، سمبل مرگبار بودن نوازندگان است).
كبوتر:
اشاره به پرنده دل شخصى كه بنده چند نفر است و در میان غبار سرگردانى و حیرت، پرواز و نور را فراموش كرده است.
آسمان و نور درخشان:
سمبل نور، حقیقت و معنویت.
كبوتر در حال پرواز:
اشاره به شخصى كه فقط تسلیم خالق جهان هستى است و در آسمانها سیر معنوى دارد.
اشاره به مردی كه مملوك شركائی است كه درباره ی او پیوسته به مشاجره مشغولند (منظور شخص دنیاطلبی است كه در كشش هی مختلف دنییی اسیر گشته و در چاه شش گوشه ی دنیا اسیر گشته است و سقوط كرده است. )
كبوتری كه از عالم دنیا به سوی نور واحد پرواز ميكند:
اشاره به مردی كه تنها تسلیم یك نفر است و نور را برگزیده است.
در ین مثال حال و روز افراد مشرك با وضعیت انسان موحد و خداپرست مورد مقیسه قرار گرفته است. انسان مشرك همچون غلامی است در بند با اربابانی متعدد كه هر یك مطابق با اخلاق و عقیده خود فرمانی به ین بنده بی اختیار می دهند. غلام در نهیت حیرت و سرگردانی به سر می برد چرا كه اجری هر یك از ین فرامین در تناقض و مخالفت با فرمان یكی دیگر از اربابان خواهد بود. دردآورتر ینكه هیچیك از ین اربابان توانیی رفع هیچكدام از نیازهی آن بنده را هم ندارند و ین غلام سیاه روز با وجود آن همه سختی و مشقت، نتیجه ی از بندگی و عبودیتش نمی برد. در مقابل، انسان موحد همچون بنده ی است كه تنها تحت اختیار یك نفر آن هم شخصی قدرتمند و تواناست. صاحب اختیارش معلوم است. هیچگونه تردید و تضادی در او راه نمی یابد و سرپرستی اربابش در همه جا و در هر حالتی او را یاریگر و كمك رسان است. مقیسه ین دو نفر به خوبی تفاوتی فاحش را بین فرد مشرك كه تابع خدیان متعددی است و فرد موحد كه خود را تماماً در اختیار خدی متعال قرار داده است، مشخص می نمید.