تشنه‏ ی در وسط بیابان به دنبال اندكی آب گوارا سرگردان و حیران است. به هر سو كه نظر می ‏اندازد آب می ‏بیند و شتابان به سوی آن می ‏رود اما همین كه به آن رسید، متوجه می ‏شود كه چیزی جز سراب نبوده است. تعجب آنجاست كه شخصی آگاه و توانا بر هر چیز، او را به سوی آب واقعی راهنمیی نموده است اما بدون توجه به راهنمیی ‏هی آن فرد حكیم، فقط به دنبال خیالات و سراب هیی است كه خود می ‏یابد و هر بار كه تشنه‏ تر و خسته‏ تر به آنها می ‏رسد تنها نصیحت ها و هشدار باش آن فرد حكیم است كه او را متوجه خود می ‏كند اما باز هم متنبّه نمی ‏شود تا ینكه از پی درید. افراد كافر نیز اگر چه بر اساس فطرت خود تشنه سعادت و تعالی هستند اما بدون توجه به دستورات و اوامر الهی، در نهیت جهل و نادانی و غرق در مادیات و هواهی نفسانی تنها به دنبال آن پندارهی باطل خود هستند كه به واسطه آنها به سعادت و كامیابی دست یابند و عمر خود را در جهت رسیدن به ین سرابهی خیالی تلف می ‏كنند. در ین هنگام است كه ناگاه زمان مرگ فرامی ‏رسد و در آن لحظه، ناتوان از انجام هر كاری و پشیمان از تمام كرده‏ ها، ناگاه خود را در محضر خدیی می ‏یابند كه عمری از او روی گردان بودند و در آن لحظه نه پشیمانی سودی دارد و نه عذرخواهی، كه زمان، زمان حسابرسی و پاسخگویی است.