سوره الحجرات - سوره 49 - تعداد آيات 18 |
|
بسم الله الرحمن الرحيم
(1)
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تُقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيِ اللَّهِ وَرَسُولِهِ وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ سَمِيعٌ عَلِيمٌ
اين آنانكه ايمان آورده ايد پيشى نگيريد (بر گفتار) در پيشگاه خدا و رسولش (جز
بحكم خدا و پيغمبر رفتار نكنيد) و بترسيد از خدا زيرا خدا شنواى داناست
(2)
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَرْفَعُوا أَصْوَاتَكُمْ فَوْقَ صَوْتِ النَّبِيِّ وَلَا تَجْهَرُوا لَهُ بِالْقَوْلِ كَجَهْرِ بَعْضِكُمْ لِبَعْضٍ أَن تَحْبَطَ أَعْمَالُكُمْ وَأَنتُمْ لَا تَشْعُرُونَ
اى آنانكه گرويده ايد بلند مكنيد آوازهاى خويش را بالاى آواز پيغمبر و آشكار مسازيد
براى او سخن را همچون آشكار خواندن برخى از شما برخى را تا
باطل نشود عملهاى شما در حاليكه شما نمى دانيد
(3)
إِنَّ الَّذِينَ يَغُضُّونَ أَصْوَاتَهُمْ عِندَ رَسُولِ اللَّهِ أُوْلَئِكَ الَّذِينَ امْتَحَنَ اللَّهُ قُلُوبَهُمْ لِلتَّقْوَى لَهُم مَّغْفِرَةٌ وَأَجْرٌ عَظِيمٌ
البته آنانكه فرو مى دارند (براى رعايت ادب ) آوازهاى خود را نزد
رسول خداى آن گروه آنانند كه امتحان كرده است خدا دلهايشان را براى پرهيزكارى
برايى ايشان آمرزشى و پاداشى بزرگ است
(4)
إِنَّ الَّذِينَ يُنَادُونَكَ مِن وَرَاء الْحُجُرَاتِ أَكْثَرُهُمْ لَا يَعْقِلُونَ
البته آنانكه (گروه بنى تميم ) ندا مى كنند تو را از بيرون حجرها (بدون مراعات
مراسم ادب ) بيشتر ايشان نابخردند
(5)
وَلَوْ أَنَّهُمْ صَبَرُوا حَتَّى تَخْرُجَ إِلَيْهِمْ لَكَانَ خَيْرًا لَّهُمْ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَّحِيمٌ
و اگر ايشان صبر مى كردند (بر ترك ندا) تا وقتيكه برون آئى بسويشان البته آن
صبر بود بهتر براى ايشان و خدا بس آمرزنده و مهربانست
(6)
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِن جَاءكُمْ فَاسِقٌ بِنَبَأٍ فَتَبَيَّنُوا أَن تُصِيبُوا قَوْمًا بِجَهَالَةٍ فَتُصْبِحُوا عَلَى مَا فَعَلْتُمْ نَادِمِينَ
اى آنانكه ايمان آورده ايد اگر آورد بسوى شما بيرون رفته از فرمان خدا خبرى پس
جستجو كنيد (تا صدق و كذب آن آشكار شود) مبادا آزادى رسانيد بگروهى بنادانى پس
بگرديد بر آن خطائى كه كرده اند پشيمان
(7)
وَاعْلَمُوا أَنَّ فِيكُمْ رَسُولَ اللَّهِ لَوْ يُطِيعُكُمْ فِي كَثِيرٍ مِّنَ الْأَمْرِ لَعَنِتُّمْ وَلَكِنَّ اللَّهَ حَبَّبَ إِلَيْكُمُ الْإِيمَانَ وَزَيَّنَهُ فِي قُلُوبِكُمْ وَكَرَّهَ إِلَيْكُمُ الْكُفْرَ وَالْفُسُوقَ
و بدانيد آنكه در ميان شما است فرستاده خدا اگر وى فرمان برد شما را در بسيار از
كارها (سخن شما را بشنود) بيگمان در گناه و هلاكت افتيد و ليكن خدا (بلطف خود) محبوب
شما گردانيد ايمان را و بياراست آن را در دلهاى شما و مكروه شما گردانيد ناگرويدن و
بيرون شدن از فرمان خدا و گناهان را(به آن عقابى كه بر اين كارها وصف كرد) تنها آن
گروه راه يافتگانند
(8)
فَضْلًا مِّنَ اللَّهِ وَنِعْمَةً وَاللَّهُ عَلِيمٌ حَكِيمٌ
(آن محبوب كردن ايمان و آرايشش ) براى بخششى است از خدا و نعمتى (از خود) و خدا داناى
درست كردار است
(9)
وَإِن طَائِفَتَانِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ اقْتَتَلُوا فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُمَا فَإِن بَغَتْ إِحْدَاهُمَا عَلَى الْأُخْرَى فَقَاتِلُوا الَّتِي تَبْغِي حَتَّى تَفِيءَ إِلَى أَمْرِ اللَّهِ فَإِن فَاءتْ
و اگر دو گروه از مؤ منان با يكديگر كارزار كنند پس صلح دهيد ميان ايشان و اگر ستم
روا دارند (و سركشى نمايند) نيك از آن دو گروه بر ديگرى پس نبرد كنيد با آن گروه
كه ستم مى كنند تا آنكه برگردند بسوى فرمان خدا و اگر آن گروه ستم كننده (از
ستم و نبرد) باز گردند آشتى افكنيد ميان ايشان به داد و انصاف و دادگرى كنيد كه خدا
دوست مى دارد دادگران را
(10)
إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ فَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ وَاتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ
بى گفتگو مؤ منان (در دين و ايمان ) برادرند پس آشتى دهيد ميان برادران خويش و
بپرهيزيد از (خشم ) خدا تا آنكه شما مورد ترحم واقف شويد
(11)
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا يَسْخَرْ قَومٌ مِّن قَوْمٍ عَسَى أَن يَكُونُوا خَيْرًا مِّنْهُمْ وَلَا نِسَاء مِّن نِّسَاء عَسَى أَن يَكُنَّ خَيْرًا مِّنْهُنَّ وَلَا تَلْمِزُوا أَنفُسَكُمْ وَلَا
اى آنانكه گرويده ايد مسخره نكنند گروهى (از شما) گروهى ديگر را شايد آنها باشند
بهتر از استهزاء كنندگان و نه زنانى زنان ديگر را شايد آنان زنان باشند بهتر از
زنان مسخره كنندگان و نكوهش مكنيد خويشتن را و مخوانيد يكديگر را بلقبهاى ناپسند بد
نامى است كه كسى را ياد كنند به فسق (يهود و ترسا گفتن ) بعد از
دخول او در ايمان و كسيكه توبه نكرد (از منهيات ) تنها آن گروه ستمكارند
(12)
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اجْتَنِبُوا كَثِيرًا مِّنَ الظَّنِّ إِنَّ بَعْضَ الظَّنِّ إِثْمٌ وَلَا تَجَسَّسُوا وَلَا يَغْتَب بَّعْضُكُم بَعْضًا أَيُحِبُّ أَحَدُكُمْ أَن يَأْكُلَ لَحْمَ أَخِيهِ مَيْتًا
اى آنانكه ايمان آورده ايد دورى گزينيد بسيار از پنداشت را زيرا پاره اى از گمانها
گناه است (موجب ترتّب گناه است ) و تجسس مكنيد (در كار مردم ) و غيبت نكند برخى از شما
برخى ديگر را آيا دست مى دارد يكى از شما آنكه بخورد گوشت برادر خود را در
حاليكه آن برادر مرده باشد پس كراهت داريد آن را و بترسيد از (عقوبت ) خدا كه خدا
بسى توبه پذير و مهربانست
(13)
يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّا خَلَقْنَاكُم مِّن ذَكَرٍ وَأُنثَى وَجَعَلْنَاكُمْ شُعُوبًا وَقَبَائِلَ لِتَعَارَفُوا إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِندَ اللَّهِ أَتْقَاكُمْ إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ خَبِيرٌ
اى مردم البته ما آفريده ايم شما را از مرد و زن (آدم و حوّا) و گردانيديم شما را شعبه ها
و فبيله ها تا بشناسيد يكديگر را (به نسب و قبيله ) بيگمان گرامى ترين شما نزد خدا
پرهيزكارترين شماست زيرا خدا دانا و آگاه است
(14)
قَالَتِ الْأَعْرَابُ آمَنَّا قُل لَّمْ تُؤْمِنُوا وَلَكِن قُولُوا أَسْلَمْنَا وَلَمَّا يَدْخُلِ الْإِيمَانُ فِي قُلُوبِكُمْ وَإِن تُطِيعُوا اللَّهَ وَرَسُولَهُ لَا يَلِتْكُم مِّنْ أَعْمَالِكُمْ شَيْئًا إِنَّ
گفتند باديه نشينان (از بين اسد) ايمان آورده ايم بگو ايمان نياورده ايد وليكن بگوئيد
اسلام آورده ايم و هنوز در نيامده ايمان در دلهاى شما و اگر فرمان بريد خدا و فرستاده
او را نكاهد خدا براى شما از (پاداش ) كارهاى شما چيزى را زيرا خدا بس آمرزنده و
مهربانست
(15)
إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ ثُمَّ لَمْ يَرْتَابُوا وَجَاهَدُوا بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ أُوْلَئِكَ هُمُ الصَّادِقُونَ
فقط مؤ منان آنانند كه ايمان آورده اند بخدا و فرستاده او سپس (در آئين خود) شك نياورده
اند و جهاد كرده اند با اموالشان و جانهاى خود در راه خدا تنها آن گروه (در گفتارشان )
راستگويانند
(16)
قُلْ أَتُعَلِّمُونَ اللَّهَ بِدِينِكُمْ وَاللَّهُ يَعْلَمُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ وَاللَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ
(اى پيامبر بديشان ) بگو آيا خبر مى دهيد خداى را به كيش خود (و بدروغ سوگند مى
خوريد بر ايمان ) و حال آنكه خدا مى داند آنچه در آسمانها و آنچه در زمين است و خدا
بهمه چيز داناست
(17)
يَمُنُّونَ عَلَيْكَ أَنْ أَسْلَمُوا قُل لَّا تَمُنُّوا عَلَيَّ إِسْلَامَكُم بَلِ اللَّهُ يَمُنُّ عَلَيْكُمْ أَنْ هَدَاكُمْ لِلْإِيمَانِ إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ
(اى پيامبر) ايشان منت مى نهند بر تو به آنكه اسلام آورده اند بگو منت منهيد بر من به
اسلام خود بلكه خدا منت مى نهد بر شما به آنكه راهنمائى كرد شما را بسوى ايمان اگر
هستيد (در ادعاى ايمان ) راستگو
(18)
إِنَّ اللَّهَ يَعْلَمُ غَيْبَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَاللَّهُ بَصِيرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ
البته خدا مى داند ناپيداى آسمانها و زمين را و خداى بيناست به كارهائيكه مى كنيد
|